ฟ้อน มีความหมายใกล้เคียงกับคำว่า เต้น ระบำ รำ เซิ้ง ซึ่งเป็นแสดงท่วงท่า ลีลาแห่งนาฏศิลป์ไทย คำว่า "ฟ้อน" มักจะมีขอบเขตของการใช้เรียกศิลปะ การแสดงลีลาท่าทางเฉพาะของล้านนา
เนื่องจากภาคเหนือเป็นพื้นที่ ที่มีอากาศเย็นสบาย ทำให้จิตใจของผู้คน มีความนุ่มนวลและอ่อนโยน ภาษาพูดจึงมึความนุ่มนวลไปด้วย บทเพลงมีความ ไพเราะ อ่อนหวาน ผู้คนไม่ต้องรีบร้อนในการทำมาหากิน
สิ่งต่างๆ เหล่านั้นล้วน มีอิทธิพลต่อการแสดงนาฏศิลป์ของภาคเหนือ โดยจะเป็นการแสดงที่มีจังหวะช้า แสดงถึงท่วงท่าการร่ายรำที่อ่อนช้อยและนุ่มนวล นาฏศิลป์ของภาคเหนือเช่น
- ฟ้อนเทียน
- ฟ้อนเล็บ
- ฟ้อนมาลัย
- ฟ้อนชมเดือน
- ฟ้อนสาวไหม
- ฟ้อนกลายลาย
- ฟ้อนโยคีถวายไฟ
- ฟ้อนยอง
- ฟ้อนเงี้ยว
- ฟ้อนดาบ
- ระบำไก่
- ฟ้อนเชิง(ฟ้อนเจิง)
- ฟ้อนไต
- ฟ้อนม่านมุ่ยเชียงตา
- ระบำซอ
- ตีกลองสะบัดไชย
- ฯลฯ
นอกจากนาฏศิลป์ของ "คนเมือง" แท้ๆ แล้ว นาฏศิลป์ของภาคเหนือยังได้รับ อิทิธิพลมาจากประเทศใกล้เคียงอย่าง พม่า ลาว หรือ จีน ที่พบเห็นได้ชัดคือ ฟ้อนม่านมงคล และ ฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตา ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากประเทศพม่า และ บางส่วนยังได้รับอิทธิพลมาจาก ชนเผ่าท้องถิ่นต่างๆ ทั้ง ไทยใหญ่ เงี้ยว มูเซอ เมี่ยน(เย้า) แม้ว ลีซอ อีก้อ เช่น ฟ้อนนก(กิงกาหล่า) ฟ้อนเงี้ยว จากชาว ไทยใหญ่ ระบำเก็บใบชา จากชาวไทยภูเขา
